Teologia Polityczna - Wrocławski klub Teologii Politycznej

Comiesięczna audycja radiowa Wrocławskiego Klubu "TP"

Tue, 21 Feb 2012 00:51:04 +0100

Wrocławski Klub "Teologii Politycznej" zaprasza do słuchania swoich comiesięcznych audycji
radiowych w Radiu Rodzina.

Emisje w każdą drugą środę miesiąca o godzinie 21.30.

Radio Rodzina:
Wrocław: 92.00 FM; Świdnica: 98,1 FM; Kotlina Kłodzka: 107,2 FM; Strzelin: 94,8 FM
lub w internecie: www.radiorodzina.pl

Wrocław - 12.01 - "Kamień filozoficzny" - O demonicznych źródłach nowoczesności

Wed, 11 Jan 2012 12:14:14 +0100

Kamień filozoficzny.
Cykl comiesięcznych seminariów naukowych poświęconych pograniczom religii i filozofii.

O demonicznych źródłach nowoczesności

dr Michał Łuczewski (socjoolog, członek redakcji "44/czterdzieści i cztery" oraz "Stan Rzeczy"

12 stycznia
Dom Edyty Stein (przy ul. Nowowiejskiej 38), Salon Edyty Stein
Godz: 18.00

kontakt:
seminariumstein@gmail.com

Więcej informacji:
www.edytastein.org.pl
www.facebook.com/kamienfilozoficzny

Serdecznie zapraszamy!

Wielki nieobecny kampanii wyborczej

Sat, 26 Jun 2010 10:57:55 +0200

Mimo że nie śledzę każdego słowa padającego w tej kampanii, to uderzył mnie brak pewnego tematu – zarówno przed pierwszą turą, jak i teraz. Nawet jeśli ktoś go podjął, to umknęło to uwadze masowych mediów i nie zostało odpowiednio nagłośnione.

Mam na myśli katastrofę smoleńską, a konkretnie śledztwo w sprawie jej przyczyn.

Rozumiem, że marszałek Komorowski nie będzie tej kwestii poruszał, bo trudno oczekiwać, że będzie mówił jakim on i jego partia są nieudacznikami. To samo dotyczy(ło) wicepremiera Pawlaka, który również obecny rząd współtworzy. Pozostali kandydaci, gdyby tę sprawę poruszyli pozostaliby nieusłyszani, bo ze względu na niskie notowania z sondażach, krótko byli obecni w mediach, co z kolei przyczyniało się do ich słabego wyniku w sondażach (i koło się zamyka...). Jednak żeby sztab Kaczyńskiego nie podjął tego tematu, to jest dla mnie zupełnie zdumiewające.

Śledztwo w sprawie katastrofy smoleńskiej jest papierkiem lakmusowym działalności obecnego rządu. Pokazał on wyraźnie, że w sprawach trudnych (ale nie tylko) cechuje go nieudolność, brak profesjonalizmu, jest zakompleksiony, przez co osłabia potencjał Polski. Mówiąc wulgarnie i dosadnie: Rosja pluje nam w twarz, a rząd Polski udaje, że to deszcz pada. Nie miejsce tu na wytykanie wszystkich słabości rządu w tej sprawie, przypominania jak wielką klęską jest ona dla Polski – każdy zainteresowany sam chyba dobrze wie (o ile po freudowsku nie wyparł ze świadomości tych faktów), a jak nie, to wystarczy poszperać w internecie.

Dziwi mnie tylko, że Jarosław Kaczyński nie podejmuje tego wątku, albo przynajmniej robi to mało wyraźnie. Opozycja zazwyczaj dochodzi do władzy, gdy rząd zawodzi swych obywateli, tj. nie wypełnia zadań, do których został powołany – a to, że właśnie mamy z taką sytuacja do czynienia jest niewątpliwe. Czy Kaczyński boi się, że zostanie oskarżony o wykorzystywanie katastrofy do „celów politycznych”?

Czytaj czałość i komentuj na blogu WKTP:

teologiapolityczna.dolnoslazacy.pl

Bartosz Fingas

Katastrofa smoleńska - polskie doświadczenie wspólnotowości

Mon, 10 May 2010 20:50:56 +0200

Od 10 kwietnia minęły już 4 tygodnie, emocje, których tak silnie niedawno doświadczaliśmy, powoli opadają. Trwająca kampania wyborcza ułatwia powrót do codziennej polityki i równie codziennego, może nawet przyziemnego myślenia o polityce. To dobry moment na poważne postawienie pytania, czy coś zostanie z 10 kwietnia, poza prostym żalem, że 96 osób straciło życie?

Jestem głęboko przekonany, że tak. Zostanie to, co wspólnie przeżywaliśmy szczególne w pierwszych dniach żałoby – realne poczucie wspólnoty. W pewien sposób bliskie temu, czego doświadczaliśmy po śmierci Jana Pawła II w 2005 r, choć jednak o nieco innym charakterze - tym razem wspólnota miała na pewno charakter bardziej państwowy.

Chcę podkreślić ten niezmiernie ważny moment zbiorowego doświadczenia. Miałem możliwość przeżyć tak wyraźną wspólnotowości po raz drugi w życiu i wiem, że żadne bieżące polityczne spory nie są mi w stanie tego doświadczenia odebrać ani zaciemnić. Sam fakt, że zaistniało, ma fundamentalne znaczenie, bo uzmysławia istnienie realnego podłoża wspólnoty politycznej.

To co się działo, wykroczyło poza zwykłą wspólnotę losu, do powstania której wystarczające jest działanie okoliczności zewnętrznych....

Czytaj całość i skomentuj na blogu Wrocławskiego Klubu TP:

http://teologiapolityczna.dolnoslazacy.pl/

Tomasz Daroszewski

Teologia Polityczna nadaje! Audycja Wrocławskiego Klubu TP

Fri, 30 Apr 2010 19:11:49 +0200

Miło nam zaprosić Państwa do wysłuchania w Radiu Rodzina pierwszej audycji p.t. "Teologia Polityczna nadaje", której autorami są członkowie Wrocławskiego Klubu Teologii Politycznej: Piotr Czekierda, Tomasz Daroszewski, Bartosz Fingas, Marek Marszałek oraz Dariusz Mącarz.

Autorzy audycji starają się analizować najciekawsze wydarzenia życia politycznego i kulturalnego z perspektywy filozoficznej. Wrocław, Polska i świat z perspektywy spraw ostatecznych! Zapraszamy do comiesięcznego słuchania w Radiu Rodzina, w środę, godzina 21.30 - 22.30. Kontakt z Redakcją: wroclaw@teologiapolityczna.pl .

Pierwsza audycja już jutro (środa) w Radiu Rodzina, o godz. 21.30 - 22.30.
Dla Słuchaczy: konkurs z nagrodami książkowymi!

Zapraszamy do słuchania na częstotliwościach: Wrocław: 92.00 FM; Świdnica: 98,1 M; Kotlina Kłodzka: 107,2 FM; Strzelin: 94,8 FM lub w internecie: www.radiorodzina.pl

Polsko- rosyjskie pojednanie z podmiotowością w tle

Fri, 30 Apr 2010 09:25:42 +0200

Wypadek prezydenckiego samolotu doprowadził nie tylko do istotnego zachwiania równowagi w polityce wewnętrznej. Śmierć Prezydenta, symbolizującego podtrzymywanie strategicznego wymiaru relacji z Ukrainą, Gruzją i państwami bałtyckimi oraz zaangażowanie w tworzenie regionalnej solidarności opartej na wspólnych interesach, zmienia układ sił w koncepcjach prowadzenia polskiej polityki zagranicznej.

10 kwietnia 2010 roku może stać się początkiem zepchnięcia do defensywy polskiego projektu porządku w Europie Środkowo- Wschodniej i wyraźnym zakończeniem prób budowy podmiotowej roli Polski w regionie.

W ciągu ostatnich dni doszło do kilku niezwykle ważnych wydarzeń. Rosja intensyfikuje swoje regionalne i światowe działania. Kreml stara się inicjować rozmowy w grupie BRIC, skupiającej Brazylię, Rosję, Indie i Chiny. Obok bliskich relacji z przywódcami europejskimi, rozwijane są kontakty z krajami o wyraźnej antyzachodniej polityce. Została rozpoczęta budowa Gazociągu Północnego. Następuje próba przejęcia kontroli nad białoruskim systemem naftowym. Białoruś Łukaszenki wyraźnie przesuwa się coraz dalej w stronę pełnej zależności, kosztem tańszych surowców i zyskania spokoju wewnętrznego na kolejne lata. Symboliczna umowa ukraińsko- rosyjskia w sprawie floty czarnomorskiej, obok korupcji, kryzysu w finansach państwowych i utrzymującej się destabilizacji politycznej zamraża bądź nawet cofa perspektywy europeizacji kursu politycznego na Ukrainie.

W tym samym czasie Polska de facto pozostaje ograniczona w prowadzeniu polityki wschodniej. Akcentowanie interesów, które stoją w sprzeczności z polityką Kremla, grozi oskarżeniem o zaprzepaszczanie szansy na długo wyczekiwane polsko- rosyjskie pojednanie. Jeśli będzie inaczej, najprawdopodobniej spotka się to z ostrą reakcją mediów w kraju i za granicą. Będzie to idealny pretekst do przywoływania argumentów do tezy o rusofobicznym i antypragmatycznym nastawieniu Polski do wschodniego sąsiada...

Czytaj całość i skomentuj na blogu Wrocławskiego Klubu TP:

teologiapolityczna.dolnoslazacy.pl

"Nie da się zrozumieć Polski bez Chrystusa"

Sat, 24 Apr 2010 13:10:56 +0200

Od dłuższego czasu zastanawiałem się nad historią Polski. A konkretniej nad ludźmi, dzięki którym Polska dalej istnieje. Refleksje te wezbrały się szczególnie mocno podczas żałoby narodowej, w trakcie której telewizja przypomniała przemówienia śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego dotyczących m.in. pokolenia II RP, które tak licznie poświęcało się dla Rzeczpospolitej – przejawiało się to chociażby w Powstaniu Warszawskim.

Również film Śmierć rotmistrza Pileckiego, który niedawno widziałem, z całą mocą pokazywał to zjawisko poświęcenia dla dobra Ojczyzny. Pytałem siebie skąd brała się tak wielka determinacja tych ludzi, którzy świadomie oddawali życie za Polskę? Skąd w nich tyle siły? Skąd tyle przekonania dla wyższych wartości, wyższych nawet od życia? Jak Polacy w czasie zaborów a później II RP wychowywała swoich obywateli?

Pytania te równie dobrze mogą przybrać jeszcze bardziej uniwersalny charakter: skąd ludzie wiedzą, co jest dobre, czemu warto się poświecić? Co jest ważniejsze od życia? Jaką perspektywę trzeba przybrać, żeby w ogóle możliwe było zaistnienie wartości wyższej niż jednostkowe życie człowieka?

Ciekawą odpowiedź na to pytanie dał Arystoteles. Zgodnie ze swoją zdroworozsądkową etyką, twierdził on, że wiemy co jest dobre i wiemy jak postępować, bo obserwujemy wokół siebie ludzi dobrych, rozpoznajemy to dobro w życiu konkretnych ludzi i w jakiś sposób poznajemy, że warto ich naśladować. Oczywiście takie uzasadnienie jest narażone na tzw. zarzut błędnego koła i często Arystotelesowi to wytykano. Jednak, paradoksalnie, odpowiedź ta jest prawdziwa. Znałem tę z pozoru prostą, a wręcz banalną myśl już od dłuższego czasu, ale dopiero niedawno zrozumiałem pełen jej sens i wszystkie jej konsekwencje.

To, co pisał Arystoteles, wiedział również Kościół. Wiedział on, że nie poprzez abstrakcyjne formuły czy filozoficzne rozumowania człowiek poznaje dobro, ale poprzez dobry przykład. Stąd między innymi wziął się kult świętych wraz z całym gatunkiem literackim – hagiografią. Stawiając święte postacie jako wzór do naśladowana, Kościół dawał (i daje) wiernym źródło wiedzy o dobrym postępowaniu. Olbrzymią rolę odgrywają tu męczennicy, którzy jako specyficzna grupa świętych, stanowiła dla innych dowód, że Chrystus zmartwychwstał. Ludzie, będąc pod wrażeniem poświęcenia męczenników, nawracali się rozumując, że gdyby nie byli oni pewni prawdziwości swojej wiary, to nie poświęcaliby życia dla niej.

Czytaj całość na blogu Wrocławskiego Klubu TP:

http://teologiapolityczna.dolnyslask24.info/

Bartosz Fingas

Wielki Dzień

Sun, 11 Apr 2010 13:32:20 +0200

Właśnie dopełniło się to, co zaczęło się 2 kwietnia 2005 roku.

Proces uzdrowienia polskiej wspólnoty politycznej, proces nazywania rzeczy po imieniu, a przede wszystkim powrót do istoty tego co jest, odrzucenia masek, zaprzestania odgrywania przedstawień mających ukryć nasze serca. Powrót do naszej tożsamości, powrót do naszej polskiej duszy – niegdyś splugawionej i zniewolonej, potem skrywanej ze wstydem.
Dziś się to skończyło.

Śmierć polskiego króla i proroka jakim był Jan Paweł II wstrząsnęła Polską, zmieniła ją w sposób niezwykły i nieodwracalny. Nasza otwartość w mówieniu o naszej wierze, o śmierci, o Bogu – otwartość, która stała się tak powszechna (choćby w mediach) była początkiem. Początkiem nowej ery w Polsce. I choć kibice Cracovii i Wisły już nie śpiewają razem, to w naszej wspólnocie normalne stało się mówienie o rzeczach które naprawdę nas poruszają, które stanowią istotę naszego życia. Zaczęliśmy mówić Prawdę o sobie. Ale o ile mówienie o naszym życiu osobistym odmieniło się od tamtych pamiętnych dni (wystarczy przejrzeć artykuły z okresu ostatnich świąt wielkanocnych, by spostrzec jak wiele mówi się w nich o Tym, który jest w tym czasie najważniejszy), to była w naszym życiu jedna sfera wyłączona z tego ozdrowieńczego procesu. Sfera która nadal pozostawała obszarem spektaklu, sceną na której odgrywano najróżniejsze spektakle, unikając ukazywania prawdziwej twarzy, prawdziwych emocji, manifestowania wyznawanych wartości, a przede wszystkim ukrywano własne serca. Tym obszarem pozostawała polityka. Dziś ona została włączona w to, co się współcześnie dzieje z resztą Polski. Została włączona poprzez ofiarę krwi.

Czytaj całość na blogu Wrocławskiego Klubu TP

http://teologiapolityczna.dolnyslask24.info/

Marek Marszałek

Elity - polski miraż intelektualny

Thu, 25 Feb 2010 19:55:08 +0100

Zacznę od tego, że bardzo nie lubię tego słowa. Od niedawna. I najnormalniej w świecie mógłbym na tym skończyć. Ale uczciwość wobec samego siebie wymaga ode mnie odpowiedzi na pytanie: „Dlaczego?”.

Odnoszę wrażenie, że tak często pojawiające się jeszcze niedawno w debacie publicznej pojęcie elity (czasem wymienianego na inteligencja) jest w rzeczywistości pojęciową wydmuszką nie opisującą zupełnie polskiej rzeczywistości, a dyskusje z jego użyciem (tak często prowadzone przez intelektualistów – cokolwiek to określenie by znaczyło) przypominają walkę przedszkolaków na wielkie, jarmarczne balony w kształcie młotów, które za każdym uderzeniem wydobywają śmieszny pisk. Kuriozalne w tym wszystkim jest to, iż poważni intelektualiści zdają się uważać, że ta pojęciowa wydmuszka ma realną moc eksplanacyjną, przez co wyglądają śmieszniej od dzieci - bo one przynajmniej zdają sobie sprawę, że jarmarczne balony nie są prawdziwą bronią, a ich razy nie ranią przeciwnika.

Dlaczego pojęcie elity kompletnie nie nadaje się do użytku w Polsce? Bo żeby pojęcie było użyteczne, musi posiadać odpowiednie znaczenie, będące w choćby elementarnym związku z rzeczywistością. Niestety gdybyśmy obecnie próbowali określić rzeczywistą reprezentację elity w naszej Ojczyźnie, wyszedłby nam, jeśli nie zbiór pusty, to przynajmniej nieistotny statystycznie.

Przede wszystkim musimy zdać sobie sprawę, że pojęcie elity ma długą historię i służyło zawsze do określania rzeczywistej grupy w społeczeństwie. Elita jest zawsze ustanowiona przez porządek społeczny (notabene hierarchiczny). Jest to grupa ludzi zajmująca szczególne miejsce w społeczeństwie wobec innych kategorii społecznych, odznaczająca się szczególnymi cechami. Dlatego zawsze przychodzi (albo powinien przychodzić) na myśl obraz elity przedwojennej, składającej się z ziemiaństwa, przemysłowców i inteligencji – jednym słowem: obraz wyższych sfer. Odznaczało ich wspólne „bytowanie” inteligencja kształciła dzieci ziemiaństwa i przemysłowców, wspólnie bawiono się na bankietach i balach, spotykano się w teatrach i operze, czytano podobną literaturę, a potem o niej dyskutowano. Wszyscy należeli do kategorii posiadającej dobra materialne (bądź znajdowali się pod jej szczególną opieką) umożliwiające, jeśli nie życie w luksusie, to przynajmniej pozwalające na oddawanie się również zajęciom nie mającym na celu podtrzymanie egzystencji, ale np. rozwój intelektualny lub zaangażowanie społeczne. Jest jeszcze jeden szczególny wyznacznik elity, o którym nie można zapominać. To powiązanie z elitami innych krajów. Zostawiając na boku biegłą i oczywistą zdolność posługiwania się językami obcymi (którą często wynosiło się z domu, a nie z kursów), chodzi o pełne uczestnictwo w kulturze europejskiej. Dla przedwojennego przedstawiciela elity wyjazd do Baden-Baden był czymś normalnym, podobnie rozmowy z zagranicznymi gośćmi, którzy często postrzegali jako bardziej „swojego” profesora ze Lwowa niż chłopa z bawarskiej, czy burgundzkiej wioski mieszkającego nieopodal rodowej rezydencji. Europejskie elity tworzyły sieć oplatającą cały kontynent, o czym najlepiej świadczy ilość ciotek i wujków w polskich rodach, którzy pochodzili z Włoch, Francji czy carskiej Rosji.

Trzeba powiedzieć, że ta elita została wyrwana z serca naszego społeczeństwa, poprzez brunatny i czerwony terror, a następnie w metodyczny sposób jej resztki zostały doprowadzone do skarlenia i stania się własnym cieniem. Nie ma już w Polsce elity - nawet jeśli są jej potomkowie, którym udało się zachować resztkę jej blasku, ukrytą w sercach. Bo należenie do elity, to nie tylko nakaz szlachetności charakteru (który i tak nie zawsze był przestrzegany, co nie przeszkadzało elicie pozostać sobą), ale przede wszystkim określony sposób życia, kształtujący specyficzną osobowość, a także gęsta sieć kontaktów z innymi przedstawicielami elit. Nie można powiedzieć o kimś, że przynależy do elity, jeśli nie stać jego rodziny na wysłanie go na studia do Paryża, czy (obecnie) do Princeton. Jeśli wchodząc do La Scali czuje się jak turysta, a nie osoba, dla której jest to naturalne miejsce.
Można powiedzieć, że jest to tylko proces uniwersalnego procesu historycznego. Ale to nie prawda. Wystarczy spojrzeć na elity Francji, Anglii, czy nawet Niemiec. Na kraje gdzie pałace nadal należą do znamienitych rodów i wiele z nich najzwyczajniej w świecie, jak gdyby nigdy nic, jest zamieszkiwana. Na społeczeństwa, gdzie spotyka się czasem arystokratyczne przedrostki przed nazwiskami menedżerów i nie budzi to zdziwienia, a przynależność do sfer wyższych zazwyczaj datuje się od co najmniej kilku pokoleń.

W Polsce nie uświadczymy takiego obrazu. Nieliczni potomkowie dawnej elity przez pół wieku niewoli stali się jedynie skarlałymi drzewami, samotnymi wyspami rozrzuconymi po Ojczyźnie. Ci, którzy uciekli z Polski i utrzymali wysoki status, przyrośli na tyle do zagranicznych salonów, że często sami nie chcą wracać, a nawet jeśli wracają, to kompletnie nie pasują do naszego „krajobrazu”.

Czytaj całość na blogu Wrocławskiego Klubu TP:

http://teologiapolityczna.dolnyslask24.info/blog.php

Marek Marszałek

Krzyż w domu towarowym, czyli o "nierozstrzygalności" konfliktu o krzyże

Sun, 31 Jan 2010 22:37:18 +0100

Temat obecności krzyży w szkołach i miejscach publicznych był już dość intensywnie dyskutowany, szczególnie w Wrocławiu. Ostatnio staraliśmy się podsumować tę kwestię w środowej audycji Wrocławskiego Klubu TP. Nie myślałem więc, że jeszcze do tego tematu powrócę, ale zainspirowała mnie do tego rozmowa w studiu Radia Rodzina. Jedna z osób stwierdziła, że konflikt między przeciwnikami, a zwolennikami krzyża w miejscach publicznych jest nierozwiązywalny ze względu na brak możliwości porozumienia między stronami sporu – argumenty jednej strony nigdy nie będą przekonujące dla drugiej. Uważam, że jest w tym dużo i racji, więc zacząłem się zastanawiać, czemu tak właśnie jest.

Myślę, że problem ten tkwi bardzo głęboko w założeniach, jakie przyjmują uczestnicy sporu. Aby dotrzeć do źródeł tych założeń niezbędne jest sięgniecie do początków dwóch tradycji myślenia o polityce – w dużym uproszczeniu, protoplastą jednej jest Arystoteles, a drugiej Tomasz Hobbes. Jakkolwiek zarówno pierwszemu, jak i drugiemu filozofowi obca była kwestia obecności krzyży w szkołach, to jednak ich poglądy na funkcje i cele państwa mogą rzucić nieco światła na ten problem.

Arystoteles jest inspiracją dla myślicieli, którzy uznają, że człowiek jest nie tylko zwierzęciem, które w państwie szuka bezpieczeństwa i współpracy w celu polepszenia swoich materialnych warunków, ale państwo jest polem realizacji natury człowieka, która najpełniej przejawia się w dobrym, cnotliwym i szczęśliwym życiu (wszystkie trzy określenia są synonimiczne u Arystotelesa). To oczywiście zakłada, że człowiek ma pewną naturę, pewien cel, do którego zmierza, i którego realizacja czyni go szczęśliwym.

Druga tradycja, której protoplastą był Hobbes, uznaje, że człowiek (ani żaden inny byt) nie ma „natury” w rozumieniu celu, do którego dąży. Natura u Hobbesa to nie cel (jak u Arystotelesa), ale jedynie empiryczny stan początkowy. Filozofia nie może według niego badać natury, jako celu, bo jest to zagadnienie metafizyczne, czyli w rozumieniu tej tradycji – nierozwiązywalne. Konsekwencją tego poglądu jest minimalistyczne pojmowanie człowieka. Państwo nie może być przestrzenią mówienia o wartościach i cnotach, albowiem jest to rzecz względna – każdemu coś innego przynosi szczęście, każdy ma swoje własne wartości, swoje własne rozumienie cnoty (albo jej brak – co obecnie jest o wiele częstszym zjawiskiem).

Czytaj całość na blogu Wrocławskiego Klubu TP:

http://teologiapolityczna.dolnyslask24.info/blog.php

Bartosz Fingas