Teologia Polityczna - SuperWiadomość

Tomasz Sulewski: Apostazja pana Jourdain

Mon, 21 May 2012 08:48:16 +0200

II Tydzień Apostazji dobiegł końca. Zaczął się kiksem (podaniem przez posła Rozenka nieprawdziwej informacji, jakoby Józef Piłsudski był apostatą, choć nim nie był) i kiksem zakończył (niezbyt udanym krakowskim happeningiem Palikota pt. "odchodzę z Kościoła"), a rozpięte pomiędzy tymi dwoma wydarzeniami działania miały charakter zdecydowanie endemiczny i środowiskowy. A jednak wdzięczny jestem organizatorom tej akcji za jej przeprowadzenie i jej z ducha katolicki charakter.

Paradoks? Bzdura? Pomyłka? Niekoniecznie. Okazuje się, drodzy apostaci, że zdecydowana większość Waszych postulatów to hasła aryckatolickie. Aby się o tym przekonać, wystarczy poczytać to, co piszecie na Waszych stronach internetowych. Bulwersuje Was pojawiająca się w Kościele nieszczerość i pycha. Chcielibyście widzieć Kościół pokorny i dbający bardziej o to, co wieczne, niż to co doczesne. Pragniecie świętych kapłanów - takich, którzy nie odrzucają, ale pociągają swoją osobowością; którzy są gotowi np. oddać potrzebującym swój ostatni płaszcz, a nie "targują" się nad ofiarą za ślub czy chrzciny. Mierzi Was grzech w Kościele, np. gdy okazuje się, że jakiś człowiek Kościoła - ksiądz czy świecki - jest pedofilem, wiarołomcą lub złodziejem, "kryje swoich" czy nadużywa władzy. Boicie się nierozumnego pomieszania "związków ołtarza i tronu". Nade wszystko stawiacie szczerość i prostotę, ewangeliczne "tak, tak, nie, nie" - nie przekonuje Was przy tym w pojmowaniu Kościoła jedynie dogmatyczna argumentacja, potrzebujecie dla swoich przekonań fundamentu rozumu. Nawołujecie do tego, aby swoją wiarę przeżywać uczciwie. Mówicie: "Lepiej odejść z Kościoła, niż być w nim tylko dla pustej tradycji lub zaspokajania oczekiwań rodziny. Tak jest bardziej uczciwie".

Wszystko to jest prawda, nawet jeśli niepełna lub nie zawsze rzetelnie pokazywana. Czasem przesadzacie w swoich sądach, czasem kieruje Wami raczej tani rewanżyzm niż autentyczna wola dochodzenia do sedna problemów. Nie da się jednak ukryć, że często trafnie punktujecie nasze - katolików XXI wieku - bolączki i przywary. Być może gdybyście częściej czytali lub słuchali Benedykta XVI, zamiast trwonić czas na robienie kolejnych internetowych memów z jego podobiznami, zobaczylibyście, jak bardzo to wszystko, co piszecie na forach i facebook'owych profilach bliskie jest papieskim wezwaniom. Tak więc bardzo wielu z Was - może na skutek własnych zaniedbań czy nonszalancji - to współczesne wersje pana Jourdain, który, choć tego nie wiedział, mówił prozą. Wy także nią mówicie. Bo katolickie życie, to nie poezja, ale właśnie proza - proza codziennego upadania, nawracania się i powstawania. Proza nieustannego zdawania sobie sprawy z tego, że wciąż wiele nam brakuje do doskonałości i niekończącej się wewnętrznej walki o jej osiągnięcie. Aby móc to robić prawdziwie, potrzebny jest rachunek sumienia - uczciwe zdanie sobie sprawy z własnych przewin, aby móc je naprawić.

Tu jednak warto spojrzeć na tę dobrą monetę także od drugiej strony. Bez wątpienia umiejętność przeprowadzania rachunku sumienia to pożyteczna sprawa. Nie warto jednak, wykonawszy ten pierwszy krok, cofać się przed kolejnym - podjęciem takiego działania, które pomoże nam przezwyciężyć zło. I to, które jest w nas samych, i to, które jest w naszej wspólnocie. Ucieczka od takiego ruchu, stwierdzenie "jest fatalnie, ale nic z tym nie będę robił, bo to nie moja sprawa" byłoby oznaką słabości i braku racjonalności, a przecież jesteśmy - my wszyscy, także i Wy - ludźmi, którzy uważają się za odważnych i rzeczowych. Spójrzmy więc na problem merytorycznie - gdy psuje nam się dach w mieszkaniu nie siedzimy bezczynnie, pozwalając, by deszcz nas zalewał, powiększając tylko naszą irytację, ani nie wynosimy się stamtąd natychmiast, bez choćby próby zaradzenia tej sytuacji. Przeciwnie - staramy się naprawić to, co funkcjonuje źle. Czasem wystarczy jedna interwencja, innym razem potrzebnych jest ich wiele - ale dbamy o nasz dom, bo nam nam nim zależy.

Z Kościołem jest podobnie - nawet, jeśli nie wszystko funkcjonuje w nim tak, jak chciałby tego Chrystus, możemy wszyscy razem, świeccy i duchowni, walczyć o to, by było lepiej. Bez zniechęcenia i obrażania się, że coś się nie powiodło. Z Waszych haseł, drodzy organizatorzy Tygodni Apostazji, wynika jednoznacznie, że większości z Was zależy na tym, aby Kościół był prawdziwie święty każdego dnia. Nie traćcie więc optymizmu i nie poddawajcie się, a zamiast poświęcać swój czas i energię na walkę z Kościołem, poświęćcie go na walkę o Kościół. Jeśli nie podoba się Wam, że Wasz proboszcz postępuje niewłaściwie - zwróćcie mu uwagę, choćby nawet za cenę przykrego potraktowania. Jeśli nie rozumiecie, skąd bierze się takie, a nie inne stanowisko Kościoła - poświęćcie nieco czasu na to, aby dowiedzieć się o jego źródło. Jeśli dostrzeżecie gdzieś, że ktoś łamie obowiązujące nas normy - zareagujcie. Nie uciekajcie za burtę widząc zło, nie opuszczajcie rąk mówiąc, że nie macie już siły ani ochoty, bo może to właśnie dzięki Waszemu zaangażowaniu, pokorze i wsparciu Kościół stanie się piękny i pociągający. A przecież właśnie o to Wam w gruncie rzeczy chodzi.

Tomasz Sulewski

Gliwice - 24 maja - Spotkanie promocyjne nowego numeru Teologii Politycznej

Wed, 16 May 2012 12:08:01 +0200

TEOLOGIA POLITYCZNA, CENTRUM MYŚLI JANA PAWŁA II

I AKADEMIA RODZINY

zapraszają na panel dyskusyjny i promocję nowego numeru

TEOLOGII POLITYCZNEJ
ŚMIERĆ I POLITYKA

Miejsce: Centrum Edukacyjnego im. Jana Pawła II w Gliwicach
Data: 24 maja (czwartek)
Godzina: 18:00

Goście:
Dariusz Gawin (Teologia Polityczna)
Bronisław Wildstein (tygodnik Uważam Rze)

Prowadzenie: Tomasz Kempski

Zapraszamy do współpracy z Teologią Polityczną na Śląsku (tomasz.kempski@teologiapolityczna.pl, 693 441 874)

Więcej o najnowszym numerze Teologii Politycznej "Śmierć i polityka"

Zamów w redakcji Teologię Polityczna

Współorganizatorzy:

Kraków - 24 maja - Spotkanie promocyjne nowego numeru Teologii Politycznej

Wed, 16 May 2012 11:55:07 +0200

Nowo powstały Krakowski Klub Teologii Politycznej
ma przyjemność zaprosić Państwa
na spotkanie

Śmierć i polityka

które odbędzie się w Auli Wyższej Szkoły Europejskiej im. J. Tischnera ul. Westerplatte 11
w czwartek 24 maja
o godzinie 17:00.

W debacie poświęconej związkowi pomiędzy polityką a śmiercią wezmą udział:

Marek A. Cichocki (Teologia Polityczna)
Marek Zając (Tygodnik Powszechny)
Paweł Rojek (Pressje).

Prowadzenie: Bartosz Światłowski

Wszystkie osoby chcące się właczyć w działalność Klubu mogą się z nami skontaktować pisząc na adres: teologiapolityczna.krakow@gmail.com.

Również przed jak i po debacie będzie możliwość zapoznania się z działalnością Klubu. Gorąco zapraszamy!

Więcej o najnowszym numerze Teologii Politycznej "Śmierć i polityka"

Zamów w redakcji Teologię Polityczną

Już jutro - Poznań: spotkanie "Myśl polityczna Tomasza Merty"

Mon, 05 Mar 2012 11:04:18 +0100

Poznański Klub Teologii Politycznej zaprasza na spotkanie

Myśl polityczna Tomasza Merty

wokół książki "Nieodzowność konserwatyzmu. Pisma wybrane".

Data: 10.03 (sobota)
Godzina: 16.00
Miejsce: Piwnica Farna Pl. Kolegiacki 14/15, Poznań

W dyskusji udział wezmą:

Dariusz Gawin

Dariusz Jaworski

Dariusz Karłowicz

Robert Kostro

poprowadzi:
Pawel Łączkowski

Partner spotkania: Klub Inteligencji Katolickiej w Poznaniu

Książka jest dosępna w dobr

Gen. Leopold Okulicki ps. Niedźwiadek - Ostatni rozkaz dzienny

Thu, 01 Mar 2012 09:17:51 +0100

Ostatni rozkaz dzienny dowódcy Armii Krajowej (1945)

Żołnierze Armii Krajowej!

Daję wam ostatni rozkaz. Dalszą swą pracę i działalność prowadźcie w duchu odzyskania pełnej niepodległości państwa polskiego i ochrony ludności polskiej przed zagładą.

Starajcie się być przewodnikami narodu i realizatorami niepodległości państwa polskiego. W tym działaniu każdy z was musi być dla siebie dowódcą.

W przekonaniu, że rozkaz ten spełnicie, że zostaniecie na zawsze wierni tylko Polsce, oraz by wam ułatwić dalszą pracę, z upoważnienia Pana Prezydenta RP zwalniam was z przysięgi i rozwiązuje szeregi Armii Krajowej.

W imieniu służby dziękuje wam za dotychczasową ofiarną pracę. Wierzę głęboko, że zwycięży nasza święta sprawa, że spotkamy się w prawdziwej wolnej i nieokupowanej Polsce.

Niech żyje wolna, niepodległa i szczęśliwa Polska!

Warszawa - Już dziś! - Król Edyp w Warszawie. Spotkanie z Antonim Liberą

Thu, 23 Feb 2012 14:54:55 +0100

Teologia Polityczna

zaprasza na spotkanie:

Król Edyp w Warszawie

Spotkanie z Antonim Liberą - autorem nowego przekładu "Króla Edypa" Sofoklesa.

Data: 28 lutego
Godzina: 18.00
Miejsce: Klub Grawitacja (ul. Browarna 6, Warszawa)

W czasie spotkania autor będzie czytał fragmenty dramatu, a także rozmawiał z Mateuszem Matyszkowiczem o swojej pracy nad przekładami takich dzieł, jak Fedra czy Król Edyp.

Wstęp wolny.

Przeczytaj fragment nowego przekładu

Na spotkaniu będzie możliwość kupienia "Króla Edypa" oraz "Fedry" po okazyjnej cenie!

Król Edyp Sofoklesa (V wiek p.n.e.), jeden z największych dramatów wszech czasów, przez Arystotelesa uznany za ,,najpiękniejszą tragedię. Mimo dwóch i pół tysiąca lat, jakie upłynęły od jego powstania, wciąż jest utworem żywym i fascynującym, stale powracającym na scenę. Na polski przekładano go dotąd co najmniej dwanaście razy. Większość tłumaczeń powstała w wieku XIX i w pierwszej połowie XX i wyszła spod pióra filologów klasycznych, dbających przede wszystkim o wierność wobec greckiego oryginału, kosztem prostoty wyrazu i komunikatywności. Sofokles pisał jednak dla szerokiej rzeszy odbiorców i brzmiał dla swoich współczesnych jasno i naturalnie. Był rozumiany powszechnie i bez trudu. Nowy przekład Antoniego Libery - pisarza, tłumacza i reżysera - jest próbą odtworzenia lub przywrócenia owej naturalności i prostoty. W zaproponowanej przez niego formie językowej i retorycznej tragedia Sofoklesa brzmi niemal jak dramat współczesny. Klarowne monologi, dynamiczne dialogi i ascetyczne chóry - wszystko to tworzy z owego arcydzieła nowoczesny metafizyczny thriller.

Zapraszamy!

Spotkanie - 20 lutego - Kraków - Tomasz Merta. Intelektualista, polityk, wychowawca

Fri, 17 Feb 2012 08:34:10 +0100

Teologia Polityczna, Mueuzm Historii Polski i Muzuem Narodowe w Krakowie zapraszają na spotkanie:

Tomasz Merta.
Intelektualista, polityk, wychowawca

Podczas spotkania zostanie zaprezentowany tom "Nieodzowność konserwatyzmu. Pisma wybrane" Tomasza Merty, wydany przez
Teologie Polityczna i Muzeum Historii Polski.

Data: 20 lutego 2012
Godzina: 12.00
Miejsce: Muzeum Narodowe w Krakowie, Galeria Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach, sala Siemieradzkiego

W dyskusji udział wezmą:

- Małgorzata Omilanowska (Podsekretarz Stanu, MKiDN)
- Zofia Gołubiew (Dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie)
- Jacek Purchla (Dyrektor Międzynarodowego Centrum Kultury)
- Henryk Woźniakowski (Prezes "Znaku")
- Marek A. Cichocki (Teologia Polityczna)
- RObert Kostro (Dyrektor Mueuzm Historii Polski)
- Paweł Rojek ("Presse")
- Wojciech Przybylski ("Res Publika Nowa")
- Filip Memches ("Rebelya.pl")
- Michał Łuczewski ("44/Czterdzieści i Cztery")
- Mateusz Matyszkowicz (Teologia Polityczna)
- Piotr Kieżuń ("Kultura Liberalna")

Więcej o książce:

Warszawa. 10.01 (wtorek) - Dyskusja: Spór o dwie Polski

Tue, 03 Jan 2012 13:39:34 +0100

Teologia Polityczna
zaprasza na dyskusję:

Spór o dwie Polski

W ostatnim czasie wiele dyskusji wywołały teksty Dariusza Karłowicza, Łukasza Warzechy i Rafała Ziemkiewicza. Zapraszamy na spotkanie, w czasie którego będą mieli Państwo okazję do rozmowy z autorami.

Będziemy precyzować pojęcia, wysuwać argumenty i zastanawiać się nad rzeczywistymi liniami sporu

W spotkaniu udział wezmą:

Dariusz Karłowicz
Łukasz Warzecha
Rafał Ziemkiewicz

Prowadzenie:
Mateusz Matyszkowicz

Miejsce: Klub Grawitacja
(ul. Browarna 6)
Czas: 10.01.2012
Godzina: 18.00

Serdecznie zapraszamy!

Krzysztof Wołodźko: O wzniosłych hasłach i banalnym konformizmie. Pogrzeb Havla

Tue, 27 Dec 2011 08:58:53 +0100

Telewizja transmitowała pogrzeb Václava Havla. Polska przygotowywała się do Wigilii. Nie ma śniegu, jest odwilż, szarówka. Widziałem w sklepach bogatych i biednych

*

W eseju „Siła bezsilnych” Václav Havel opowiada taką oto historię:

„Kierownik sklepu warzywnego umieścił na wystawie, między cebulą a marchwią, hasło: »Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!«. Czemu to zrobił? Co chciał przez to oznajmić światu? Czy naprawdę jest osobiście entuzjastą idei połączenia się proletariuszy ze wszystkich krajów? Czy jego zapał osiągnął takie rozmiary, że czuje nieprzepartą potrzebę zaznajomienia ze swoimi ideałem szerokich rzesz narodu? Czy rzeczywiście zastanawiał się kiedyś choć przez chwilę, jak takie połączenie miałoby się dokonać i co by oznaczyło? (…)

Treść semantyczna wystawionego hasła jest kierownikowi sklepu obojętna; jeżeli umieszcza on je na wystawie, to nie dlatego, że osobiście marzy o zaznajomieniu właśnie z jego ideą najszerszych rzesz społeczeństwa. Nie oznacza to jednak, że nie przyświecają mu żadne motywy, że postępuje bez sensu, że swym hasłem nikogo o niczym nie powiadamia. Hasło to pełni funkcję ZNAKU – stanowi zaszyfrowane wprawdzie, ale całkiem konkretne powiadomienie. Słownie można by je ująć następująco: »Ja, XY, kierownik sklepu warzywnego, czuwam i wiem, co powinienem robić; zachowuję się tak, jak się ode mnie oczekuje; można na mnie polegać i nic mi nie można zarzucić; jestem posłuszny, toteż mam prawo żyć w spokoju«. (...)

Zauważmy: gdyby kierownikowi polecono umieścić na wystawie napis »Boję się i dlatego jestem bezgranicznie posłuszny« (…) wzdragałby się zapewne wyeksponować na wystawie tak niedwuznaczną informację o swoim położeniu, byłoby to dlań przykre, wstydziłby się. Rzecz zrozumiała: jest przecież człowiekiem, ma więc poczucie ludzkiej godności. (…)

Znak pomaga więc ukryć przed człowiekiem »niskie« pobudki jego posłuszeństwa, a tym samym też »niskie« fundamenty władzy. Kryje je za zasadą »wzniosłego«. Tym czymś »wzniosłym« jest IDEOLOGIA”.

*

Cytat z „Siły bezsilnych” podałem za „Końcem historii” Fukuyamy (Zysk i S-ka). Warto go uzupełnić fragmentem z „Semiotyki »Solidarności«” Pawła Rojka, w którym autor nawiązuje do eseju Havla: „Bez alibi, jakiego dostarczała ideologia, ludziom i narodom pozostawało tylko poddać się nagiej przemocy z bolesną świadomością własnej uległości. Ideologia dostarczała więc materiału, którego można było użyć, by okłamać innych i siebie. (…) Władza rzeczywiście opierała się wyłącznie na sile, ale zarówno rządzący, jak i rządzeni udawali, że tak nie jest”.

Można jednak wykazać, że tekst pisany przed laty przez czeskiego dysydenta, nie stracił nic na swojej aktualności. Nowe realia historyczne nadały mu nową możliwość odczytania i aktualne konteksty.

Fukuyama, analizując opowieść o kierowniku sklepu warzywnego, zauważa: „Na Zachodzie konsumpcjonizm dzień po dniu skłania do moralnych kompromisów, tyle że tam ludzie oszukują siebie samych nie w imię socjalizmu, lecz takich idei jak »samorealizacja« czy »osobisty rozwój«”. Dziś, gdy znaleźliśmy się na peryferiach Zachodu, moralna skłonność do kompromisów także znajdzie swoje ideologiczne uzasadnienie semantyczne. I będzie przybierać formy właściwe dla „społeczeństwa peryferii”. Nowe hasła i nowe idee, nowa propaganda i nowa ideologia będą uśmierzać podobne wyrzuty sumienia i ukrywać podobne niegdysiejszym wstydliwe przypadłości ludzkie, jednostkowe i (a)wspólnotowe, w przetworzonej (chwalmy potęgę transformacji!) scenografii wyobrażeń i realiów społecznych.

Elementy totalitarne w inspirowanych sowieckim modelem ustrojowym społeczeństwach nie były jedynie katalizatorami „ludzkiej małości”. Celowo ludzkie słabości wzmagały, czyniły z nich narzędzia kontroli społecznej. Z drugiej strony, fakt, że neoliberalna ideologia udaje przyjaciółkę ludzkiej wolności, a przynajmniej jej obojętnego współtowarzysza, nie oznacza, że nie zawiera ona w sobie elementów równie niebezpiecznych dla godności człowieka. Materialny niedostatek zsowietyzowanych społeczeństw wprost odsyłał do nędzy etycznej inspirowanych sowieckim ustrojem systemów, „spektakl dobrobytu” (właśnie, coraz bardziej spektakl!) neoliberalizmu próbuje ukryć sprawy ducha za parawanem materialnych bonifikat. Pokusa, by sprzedać za chleb wolność i godność, by ubrać konformizm, służalczość i przemoc w szaty nowych idei i oszukańczych haseł, wciąż ma się dobrze.

Neoliberalizm stworzył własne pułapki dla ludzkiej wolności i godności. Richard Sennett, autor pracy „Korozja charakteru. Osobiste konsekwencje pracy w nowym kapitalizmie” stwierdza na jej kartach: „Wyobrażamy sobie, że otwartość na zmiany, łatwość przystosowania się to przymioty charakteru niezbędne do wolnego działania – istota ludzka jest wolna, bo zdolna do zmian. W naszych czasach jednak nowa ekonomia polityczna zdradziła owo ludzkie pragnienie wolności. (…) Nieustanne zmierzanie ku większej elastyczności wytworzyło nowe struktury władzy i kontroli, a nie warunki, które czyniłby nas wolnymi. (…) Oświeceniowa wizja Adama Smitha przyjmowała, że elastyczność będzie wzbogacać człowieka tak od względem materialnym, jak i etycznym; kierujący się nią ludzie zdolni są wszak do nagłej sympatii dla innych. Jednakże ci, którym przypadła lwia część władzy w nowym skomplikowanym reżimie, zdradzają zgoła inne ukształtowanie charakteru. Są wolni – ale wolność ta pozbawiona jest wymiaru moralnego. (…)

Zdolność do zostawiania za sobą przeszłości, pewność siebie pozwalająca zaakceptować burzenie – oto dwie najważniejsze cechy charakteru człowieka, który w nowym kapitalizmie czuje się jak w swoim żywiole. Zachęcają one do spontanicznych zachowań, ale na samym szczycie spontaniczność ta pod względem etycznym ma w najlepszym razie wartość obojętną. Tymczasem dla ludzi stojących niżej w hierarchii te cechy charakteru okazują się na dłuższą metę destrukcyjne; elementy systemu elastycznej władzy powodują korozję charakterów zwyczajnych pracowników, którzy starają się grać wedle reguł nowego reżimu”.

Nowy system powoduje dyskomfort i cierpienia społeczne, etyczne wyjałowienie w świecie ciągłych zmian, wymuszanych przez „racjonalizm” globalnej logiki „zachowań rynkowych”. Konformizm znów wynika z siły jednych i bezsiły drugich, tyle że „miękkie ideologie” społeczeństw nowego kapitalizmu udają, że nie mają nic wspólnego z policyjnym nadzorem i kontrolą nad sumieniem człowieka, choć chętnie korzystają z usług (szczególnie słabych) państw, a kwestie etyczne – na co wskazywał z całą powagą Benedykt XVI w encyklice „Caritas in veritate” - są rugowane z życia społeczno-ekonomicznego narodów.

W roku 1986 Adam Zagajewski opublikował w Paryżu „Solidarność i samotność”. Stamtąd pochodzi tekst „1983”, w którym poeta stwierdza: „Życie wewnętrzne buntuje się przeciwko okrucieństwu świata zewnętrznego. Wielkie książki XX wieku zostały napisane przeciwko potworowi, przez ludzi samotnych, walczących ze swoją rozpaczą. Nadieżda Mandelsztam, ucząca się na pamięć wierszy męża. George Orwell, bezpartyjny wśród partyjnych. Sołżenicyn, mściciel obdarzony wspaniałą pamięcią. Chory Aleksander Wat, opowiadający Miłoszowi o więzieniu na Łubiance. Simon Weil, której objawił się Bóg. Bonhoeffer w więzieniu w Tegel.

Kilkadziesiąt lat temu sławni podróżnicy opowiadali o śniegach okolic podbiegunowych. Scott czy Admundsen walczyli ze śniegiem, śnieg jest też w wierszach Mandelsztama”.

Dopiszmy dziś do „grona zimnych czaszek” z „Przesłania Pana Cogito” Herberta także czeskiego dysydenta, literata i polityka. A co do podbiegunowych śniegów, to opisał je niegdyś i Norwid:

Syberie

1

Pod-biegunowi! na dziejów-odłogu,
Gdzie całe dnie
Niebo się zdaje przypominać Bogu:
"Zimno i mnie!..."

2

Wrócicież kiedy? - i którzy? i jacy? -
Z śmiertelnych prób,
W drugą Syberię: pieniędzy i pracy,
Gdzie wolnym - grób!

3

Lub pierw, czy? obie takowe Syberie,
Niewoli dwóch,
Odepchnie nogą, jak stare liberie,
Wielki-Pan... Duch!

*

Telewizja transmituje pogrzeb Václava Havla. Polska przygotowuje się do Wigilii. Nie ma śniegu, jest odwilż, szarówka. Widziałem dziś w sklepach bogatych i biednych. Widziałem na ulicy nędzę i dobrobyt. Widziałem tych, co idą pewnym krokiem i takich, co patrzą pod nogi i do śmietników. Na gruzach utopii przeliczamy grosze i szanse na emerytury. Jeśli mamy idee i ideały, to z nich także trzeba zwykle uciułać jakiś kapitalik, a przynajmniej pozycję w świecie. Konformizm nadal jest nam wiernym towarzyszem. W realnym liberalizmie znajduje dla siebie nowe maski i sublimacje, stawia ludzi w roli sług i despotów, popychadeł i kacyków, niewolników i panów. Zapytajcie kierownika sklepu warzywnego, jakie hasła pomagają wytłumaczyć mu dzisiejsze drobne grzeszki, z których tka się przez wieki tkaninę wielkich łajdactw, a zrozumiecie, jak bardzo zabrakło nam Havla.

Krzysztof Wołodźko

TP i Fronda zapraszają - 13 grudnia - Spotkanie: Wielkie analogie historyczne

Thu, 08 Dec 2011 12:22:08 +0100

Teologia Polityczna i Fronda

zapraszają na spotkanie:

Wielkie analogie historyczne

Paneliści:
Marek A. Cichocki
Dariusz Gawin
Dariusz Karłowicz
Tomasz Rowiński
Rafał A. Ziemkiewicz

Prowadzenie:
Mateusz Matyszkowicz

Miejsce: Klub "Grawitacja
ul. Browarna 6, Warszawa

Czas: 13.12.2011 (wtorek)

Godziny: 17.00-19.00

Przeczytaj teksty:

Marek Cichocki o analogiach historycznych

Grzegorz Górny o czasach saskich

Dariusz Gawin o 1709 roku

Mateusz Matyszkowicz o Stanisławie Auguście

Serdecznie zapraszamy!